HBD To Someone Special

Another year has already passed without any news from her. I don’t know how she is, don’t even know if she feels the same to me. However, I still hope that she is getting well. There are a lot of questions coming on my mind. Why can’t I forget? Why is this date so important to me? Someone who often read my blog entry may understand or can answer those questions. I don’t want to say anything any longer. The reason that I come here today is just to say Happy Birthday To Someone In My Heart. That’s all.


ER & ICU Experience

On Tuesday 7th of August, I woke up at about 7.30 am. as usual. But there was something unusual to my feeling. I felt neck pain, which I thought it was different from muscle pain caused by falling from the pillow. Such a pain radiated up to my jaw, and down to my shoulder, the ulnar aspect of my left arm, and finally my chest. As a result, I had breathing difficulty. Moreover, I felt cold and sweaty. From my knowledge, the above symptoms must be related to heart attack. However, I consoled myself that it might be a normal pain caused by hard working, and it might be released and I should have been back to normal soon. An hour later, the pains seemed to be rising without any signs to fade away. I decided to call my elder sister-in-law who lived next door and asked her to take me to the nearest hospital. After arriving at Mayo Hospital, I was sent to ER (Emergency Room) for first aid. As far as I could remember, I saw nurses and doctors standing around me since I was still conscious. I heard one of nurses calling for Dr. Pairoj, whom I discovered later a cardiac specialist. He gave me some pills to take, and followed by a needle of medical injection at my abdominal surface. After that, I was sent to X-ray room to have chest X-ray. At this moment, I was lying on patient bed with saline intravenous for shocking prevention and oxygen tube in my nose. Besides one saline intravenous line injected on my left back hand, there were other two lines stuck on my head, two on my ankles, four on my chest and abdominal surface, and one on my left handed middle finger.

After spending about an hour in ER, I was then moved to ICU (Intensive Care Unit – not I see you). The first test I received was EKG (by an Electrocardiogram). As per the doctor told me, the result of EKG test indicated that I had irregular heart beat from one of four chambers. To make sure that I had a heart problem, another test was done by an Echocardiogram. As I was told by the doctor, this Echocardiogram is a test in which ultrasound is used to examine the heart. While the doctor was performing Echo test for me, he kindly explained the test result step by step in details so that I could understand what my problem was. The diagnosis that he gave me was called ‘Acute MI or Myocardial Infarction Likely’. Oh my God, how could this happen to me? To the best of my knowledge, I understood that I was not in the risk factors of heart disease. I didn’t smoke, I was not suffered from DM (Diabetes Mellitus), I was not considered obesity, I was not alcoholic. Perhaps, the precise cause of my heart problem was from Hypercholesterolemia, which I had never known before.

Fortunately, the doctor told me that the treatment of my problem did not require any operation. The treatment could be made by taking some medicines to reduce blood total cholesterol, LDL cholesterol and triglyceride levels, to increase HDL cholesterol levels, and to control hypertension.

However, I had to be confined in the hospital for 3 nights so that the doctor could monitor and observe the progress of the treatment. During the time I was lying on the patient bed, there were many things coming up on my mind. One thing I can realize is the fact that life is too short. No one knows when he or she will die. Sometimes, live and die is separated only by a thin line. The chance of staying alive and die is 50/50. I always keep saying to myself that I cannot die, and it’s not the time that my life is taken away. I must stay alive because I have so many things to do. So, from now on, I will live my life with care and caution so that I can do everything I’d like to do before I have no chance.

My Beautiful Flower

Posted: July 13, 2012 in Short Story

My Beautiful Flower

Another year has already passed by without any progressive news from someone in my heart. However, as I promise to myself, she is and will be in my memory forever, no matter how this world keeps on changing. I really don’t know if she can still recognize me, but it doesn’t matter at all. Last year, I also reminded myself by writing something on my blog under the title “Why Can’t I Forget?” I finally found out the answer for this question. Actually, I don’t have any willing or intention to forget. That’s the simple answer. I don’t even want to erase anything recorded in my head. Every time I recall my memory, I am always happy. So, there’s no reason why I have to forget.

Wise men said, “Pick up beautiful flowers instead of garbage during your journey to your destination”. For me, knowing a good girl is finding a beautiful flower. But I don’t want to pick up that flower and take it as my own property. I choose to keep such a beautiful flower in my deep memory and leave it as it should be. Doing this can make me certain that this flower will never wither. On the other hand, it always blossoms every time I look into my memory. I don’t want to know how my beautiful flower looks like on other people’s eyes. From my perception, this is only flower that keeps my heart on beating.

Today is 13th of July. It’s the day when my beautiful flower was born. All my best wishes and soul will be dedicated to her special day. If you know her, please ask her to pick up “pink flowers” falling from Tabebuia Rosea Tree. I have already asked angels to blow those pink flowers for her on her birthday. Again, on this special occasion, I wish her healthy, prosperous, and happy life. Happy Birthday.


          การเดินทางไปประเทศออสเตรเลียครั้งนี้ เป็น Incentive Trip ที่บริษัทโตเกียวมารีนศรีเมืองประกันภัยจำกัด เป็นผู้ให้การสนับสนุนตลอดรายการ ก็ขอขอบคุณมา ณ โอกาสนี้อีกครั้ง ตั้งแต่เดินทางไปเที่ยวพักผ่อนต่างประเทศโดยการสนับสนุนของบริษัทนี้มาก็หลายครั้ง ครั้งนี้ถือว่ามีผู้ร่วมเดินทางไปด้วยกันน้อยที่สุดคือ 27 คนเท่านั้น แต่ก็เป็นกรุ๊ปเล็กๆ ที่ทำให้มีโปรแกรมพิเศษไม่เหมือนโปรแกรมทัวร์ทั่วไปที่เขาจัดกัน และเป็นโปรแกรมที่สร้างความประทับใจได้ไม่น้อยทีเดียว

          วันแรกของการเดินทางเริ่มต้นด้วยการนั่งเครื่องบินของการบินไทย เที่ยวบินที่ TG475 ออกจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเวลา 19.15 น. ถึงท่าอากาศยานนครซิดนีย์ (Kingsford Smith International Airport) เวลา 07.10 น. ตามเวลาท้องถิ่นที่เร็วกว่าเวลาในเมืองไทย 3 ชั่วโมง ก็เท่ากับว่าใช้เวลาบินประมาณ 8 ชั่วโมงกับ 45 นาที พอออกมานอกสนามบินก็รับรู้ถึงความเย็นของอากาศได้ทันที เพราะตอนเช้าๆ ขณะนั้นอุณหภูมิอยู่ที่ 12 องศาเซลเซียส สำหรับคนไทยอย่างเราๆ แล้วก็ถือว่าหนาวเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ที่รู้สึกหนาวมากก็เพราะเมื่อ 9 ชั่วโมงก่อนหน้านั้นยังสัมผัสอากาศที่ร้อนอบอ้าวจากบ้านเราอยู่เลย

           ออกจากสนามบินได้ ก็นั่งรถบัสเข้าไปในตัวเมืองซิดนีย์ซึ่งเป็นเช้าวันศุกร์ที่เงียบๆ ไม่มีผู้คนพลุกพล่านเหมือนในกรุงเทพฯ บ้านเรา ที่นี่ต่างกับประเทศเกาหลี หรือประเทศจีนที่เคยไปมา เพราะเขาไม่มีการบังคับให้ต้องใช้ไกด์ท้องถิ่น ก็เลยทำให้รถบัสทั้งคันมีกัน 28 คน ที่เพิ่มขึ้นมาคือคนขับรถบัสนั่นเอง อาหารมื้อแรกหลังจากก้าวเท้าลงผืนแผ่นดินของทวีปออสเตรเลียคือข้าวต้มที่ร้าน Nine Dragons Restaurant ซึ่งเป็นภัตตาคารจีน ตั้งอยู่บนถนน Dixon Street ในย่านที่ถือเป็นไชน่าทาวน์ของซิดนีย์นั่นเอง เสร็จจากอาหารเช้า ก็มุ่งหน้าสู่เมือง Picton ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของซิดนีย์ เมืองนี้เป็นเมืองชนบทซึ่งเชื่อว่าคนไทยน้อยคนที่จะได้มีโอกาสเดินทางไปที่นี่ ถ้าไม่ใช่เฉพาะเจาะจงจะไปพักในฟาร์ม จุดประสงค์ของเราที่เดินทางไป Picton (ชื่อเดียวกับ Picton ที่ Marlborough Sounds ใน New Zealand) ก็เพราะเราจะไปสัมผัสวิถีชีวิตคนชนบทของออสเตรเลียซึ่งทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์และเพาะปลูกพืชผักต่างๆ บนผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ เป้าหมายของเราในวันนั้นคือ Mowbray Park Farm ซึ่งอยู่เลยตัวเมือง Picton ไปอีกเล็กน้อย Mowbray Park Farm นี้อยู่บนถนน Barkers Lodge Road ซึ่งก่อนจะถึงทางแยกเข้าสู่ถนน Mowbray Park Road จะมีทางแยกซ้ายเข้าสู่อาณาบริเวณของ Mowbray Park Farm

           กว่าจะเดินทางมาถึง Mowbray Park Farm ก็เที่ยงพอดี ได้เวลาอาหารกลางวันซึ่งทางฟาร์มจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย หนึ่งในเมนูอาหารมื้อเที่ยงวันนั้นที่ประทับใจคือน่องไก่อบ รสชาติอร่อยมากๆ พร้อมด้วยสลัดผักสดๆ จากฟาร์ม เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยก็เช็คอินเข้าห้องพัก ซึ่งมีทัศนียภาพสวยงามมาก เพราะมองออกไปจากหลังห้องจะเห็นทุ่งหญ้า ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ บ่อน้ำขนาดใหญ่ซึ่งสามารถไปพายเรือแคนูเล่นได้ นี่แหละที่เขาเรียกกันว่าฟาร์มสเตย์ที่แท้จริง หลังจากเข้าห้องพักเรียบร้อยทางฟาร์มก็จะมีกิจกรรมต่างๆ ให้ กิจกรรมแรกเขาก็พาเราไปดูในฟาร์ม ดูการอนุบาลสัตว์ การรีดนมวัว แล้วยังให้คณะทัวร์ลองหัดรีดนมวัวเองด้วย วันนั้นเลยมีโอกาสได้สัมผัสสัตว์ในฟาร์มอย่างใกล้ชิด ซึ่งก็มีทั้งวัวนม แกะ แล้วยังมีลามา (Llama – Lama Glama) หลังจากนั้นเขาก็พาไปดูวิธีการฟาดแส้ให้มีเสียงดังเหมือนการจุดปะทัด ซึ่งดูๆ เหมือนง่าย แต่พอลองฟาดเองกว่าจะมีเสียงดังได้ เล่นเอาหอบกันไปตามๆ กัน ต่อจากนั้นก็ได้ดูการสาธิตขว้างบูมเมอแรง (Boomerang) อีกนั่นแหละครับ … เห็นเขาสาธิตแล้วเหมือนง่าย ขว้างไปกี่ครั้งก็บินกลับมาเข้ามือคนขว้างที่เดิมทุกครั้ง แต่พวกเราขว้างๆ มันไม่กลับ แถมยังต้องวิ่งไปเก็บซะไกล (อยากแอบคุยว่า ผมขว้างไป 1 ครั้ง มันบินกลับมาใกล้ๆ ตัวด้วยละ ฟลุ๊คๆ)

           เสร็จการจากชมการสาธิตต่างๆ ที่เล่ามา เขาก็พาเข้าไปในป่าบริเวณเขตฟาร์มของเขา ซึ่งทำเป็นที่เล่นรอบกองไฟ ที่นี่เขาก็สาธิตวิถีชีวิตของชาวออสซี่ดั้งเดิมในชนบท โดยเฉพาะการประกอบอาหาร วันนั้นเขาสาธิตวิธีการต้มชาด้วยกระป๋องหิ้ว หรือที่เขาเรียกว่า Billy Can ชาที่ได้จากการใช้กระป๋องหรือหม้อต้มแบบนี้เขาเรียกว่า Billy Tea พอต้มเดือดได้ที่เขาก็จะเอาหม้อต้มนี้ขึ้นมาเหวี่ยงๆ เหมือนเหวี่ยงลูกตุ้ม เสร็จแล้วก็รินใส่ถ้วยชาแจกจ่ายกัน นอกจาก Billy Tea ที่พูดถึงแล้ว ก็จะมีการสาธิตการปิ้งขนมปังที่เขาเรียกว่า Bush Damper แป้งที่ใช้ทำ Bush Damper นี่หน้าตาก็เหมือนแป้งที่ใช้ทำขนมปัง แต่แทนที่จะเอาไปเข้าเตาอบเหมือนคนในเมือง คนชนบทเขาก็เอามาปิ้งไฟจากถ่านไม้ที่ใช้ต้มชานั่นเอง เรียกว่าในฤดูหนาว นอกจากจะก่อไฟเพื่อให้ความอบอุ่นแล้ว ยังใช้ไฟในการต้ม Billy Tea แล้วก็ปิ้ง Bush Damper ไปด้วย ถือว่าเป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่าย วิธีรับประทาน Bush Damper เขาก็เอา Golden Syrup ซึ่งเข้าใจว่าได้มาจากน้ำตาลที่เอามาเคี่ยวจนเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเป็นสีทอง เขาจึงเรียกมันว่า Golden Syrup วันนั้นทุกคนต่างก็สนุกสนานกับการปั้นแป้งขนมปังเสียบไม้แล้วปิ้งไฟกัน เมื่อรับประทานกับ Golden Syrup ที่หอมกรุ่น ตามด้วย Billy Tea แค่นั้นก็เป็นสวรรค์บนดินแล้วครับ

           เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราก็เดินทางออกจาก Mowbray Park Farm มุ่งหน้าสู่เมือง Katoomba (อย่าเผลออ่านเป็นกระทุ่มแบน นะครับ) ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของซิดนีย์ เป้าหมายที่จะเดินทางไปที่นั่นก็คือชมทัศนียภาพของวนอุทยานแห่งชาติบลูเม้าเท่น (Blue Mountains National Park) กว่าจะเดินทางไปถึงที่หมายก็ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี ซึ่งก็มีโอกาสได้ทานอาหารที่ Scenic World Blue Mountains ซึ่งเป็นสถานที่ที่จะชมทัศนียภาพของ Blue Mountains ได้ชัดเจน เขาอ้างกันว่า Blue Mountains นี้ได้ฉายาว่า Grand Canyon of Australia จะจริงเท็จประการใดก็ลองพิจารณากันดูนะครับ ตัวหุบเขาสีน้ำเงินนี้เกิดจากสีของท้องฟ้าที่สะท้อนจากความมันวาวดุจกระจกเงาของใบยูคาลิปตัสที่ปกคลุมอาณาบริเวณ Blue Mountains ทั้งหมดนั่นเอง แต่ถ้าวันใดท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝน Blue Mountains ก็จะเปลี่ยนสีตามท้องฟ้าในยามนั้น

           ณ จุดชมวิว Scenic World Blue Mountains เรายังจะได้เห็นยอดเขาสามพี่น้อง (The Three Sisters) ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันมาว่าเป็นการกลายร่างมาจากหญิงสาวสามพี่น้องชาวอะบอริจิ้น (Aborigine) นอกจากนี้ วันนั้นยังมีโอกาสได้นั่งรถรางไฟฟ้าที่มีความสูงชันมากและแล่นผ่านทะลุหุบเขาลงไปโผล่ยังทางเดินรอบเขาซึ่งเป็นป่าดงดิบที่มีค่าออกซิเจนสูงมาก รถรางนี้ดัดแปลงมาจากรถขนส่งถ่านหินในการทำเหมืองสมัยก่อน ซึ่งก็ยังหลงเหลือร่องรอยของเหมืองและอุปกรณ์ในการทำเหมืองให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน หลังจากเดินชมธรรมชาติในป่าดงดิบแล้วก็จะได้นั่ง Cable Car ข้ามหุบเขาชมทัศนียภาพของ Blue Mountains แบบ 360 องศาอีกครั้งก่อนกลับขึ้นสู่ Echo Point ของ Scenic World Blue Mountains

           ออกจาก Scenic World Blue Mountains ก็มุ่งหน้ากลับสู่ตัวเมืองซิดนีย์ แต่ก่อนถึงซิดนีย์ก็ได้แวะที่ Koala Park Sanctuary ซึ่งอยู่บนถนนสาย Castle Hill Road แต่โชคไม่ดีที่กว่าจะมาถึงที่นี่ก็เป็นเวลา 17.00 น. แล้ว ตอนนั้นเริ่มจะมืดเลยทำให้ไม่มีโอกาสได้เห็นหมีโคล่าได้ชัดเจน เหมือนตอนกลางวัน เวลาถ่ายรูปก็ต้องอาศัยแสงแฟลซช่วยซึ่งไม่เหมือนแสงจากธรรมชาติ แต่ก็ยังมีโอกาสได้ชมการสาธิตการตัดขนแกะ และได้สัมผัสกับจิงโจ้อย่างใกล้ชิด

           ต่อจากนั้นก็เดินทางเข้าสู่ที่พักที่โรงแรม Holiday Inn Darling Harbour ซึ่งตั้งอยู่บนถนน Harbour Street อยู่ตรงข้ามกับ Sydney Entertainment Centre และก็จะนอนพักที่นี่ 2 คืนเพื่อท่องเที่ยวในตัวเมืองซิดนีย์ และข้างๆ โรงแรมแห่งนี้มีร้านขายของฝากทุกอย่างสำหรับนักท่องเที่ยวชาวไทย เพราะเป็นร้านของคนไทย เพื่อคนไทยโดยเฉพาะ ชื่อว่าร้านเชอร์รี่ (Cherry) ใครที่ไปถึงออสเตรเลียแล้วไม่รู้จะซื้ออะไรฝากญาติมิตร ถ้าเข้าไปในร้านนี้รับรองได้ครบ ฮ่าๆๆๆ ยกเว้นผม ที่ไม่ได้ซื้ออะไรเลยสักชิ้น เรียกว่า “เที่ยวสนุกจัง ตังค์อยู่ครบ”

           เช้าอีกวันในนครซิดนีย์ วันนี้อากาศแจ่มใสอีกเช่นเคย อุณหภูมิประมาณ 15 องศาเซลเซียส ถือว่าเย็นกำลังสบาย โปรแกรมแรกของเช้าวันนี้คือไปที่ Mrs. Macquaries Chair ซึ่งเป็นแหลมยื่นลงไปในอ่าว ณ จุดนี้จะเป็นจุดที่มองเห็น Sydney Opera House และ Sydney Harbour Bridge ได้อย่างชัดเจนและสวยงาม และอากาศวันนั้นก็ไม่ทำให้ผิดหวังครับ ท้องฟ้าสีครามเข้ม ตัดกับสีขาวของ Opera House จึงทำให้ได้ภาพสวยๆ กลับมาพอสมควร

           หลังจากชมความงามของทัศนียภาพบริเวณนี้แล้วก็ออกเดินทางไปยัง Bondi Beach ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของซิดนีย์ติดกับทะเล Tasman Sea ที่นี่ผู้คนมักนิยมมาเล่นน้ำทะเล เล่นวินด์เซิร์ฟ แล้วก็มานอนอาบแดด ส่วนคณะของเราทำได้แค่มานั่งจิบกาแฟนั่งชมบรรยากาศรอบๆ ชายหาด ซึ่งดูๆ ก็คล้ายๆ หาดพัทยาบ้านเรา แต่ของเขาสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าบ้านเราเยอะ อันนี้ต้องยอมรับความเป็นจริงครับ

           หลังจากจิบกาแฟหอมกรุ่นท่ามกลางแดดจ้าแต่อากาศเย็นๆ ริมหาด Bondi Beach แล้วก็ได้เวลาอาหารกลางวัน จำได้ว่าเขาพาไปรับประทานที่ร้าน Zilver Seafood Restaurant ภายในห้างอะไรสักแห่งบนถนน Pitt Street ย่าน Hay Market หลังจากนั้นก็เดินทางไปยัง Circular Quay ซึ่งเป็นท่าเทียบเรือ Captain Cook Cruises เพื่อลงเรือชมทัศนียภาพ ซึ่งทำให้ได้เห็น Opera House อย่างใกล้ชิดทุกด้านทุกมุม เรือนี้จะพาลอดใต้สะพาน Sydney Harbour Bridge ในขณะอยู่บนเรือก็จะมองกลับขึ้นมาเห็นปลายแหลมที่เรียกว่า Mrs. Macquaries Chair อีกด้วย ถือว่าคุ้มค่ากับการได้ลงเรือในครั้งนี้ หลังจากใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งบนเรือ Captain Cook Cruises แล้ว ก็ขึ้นฝั่งเพื่อเตรียมตัวรับประทานอาหารค่ำที่ร้าน Tai Foon ซึ่งเป็นร้านอาหารไทยตั้งอยู่ในห้างฯ ย่านที่เขาเรียกกันว่า Hard Rock Café Sydney อยู่ติดกับ Sydney Convention Centre เป็นย่านที่เก่าแก่ของซิดนีย์ ณ จุดนี้ถ้ามองไปยังฝั่งตรงข้ามของอ่าวจะเห็น Sydney Tower อย่างชัดเจน

           เช้าวันสุดท้ายของการเดินทางก็มาถึง เริ่มต้นด้วยการนั่งรถไฟฟ้ารางเดี่ยว (Sydney Monorail) ซึ่งจะลัดเลาะไปตามตึกสูงต่างๆ ความกว้างของรถไฟฟ้านี้แถวหนึ่งนั่งได้ 4 ที่นั่ง ก็ถือว่าโอเคเลยทีเดียว เห็นแล้วน่าจะนำมาปรับใช้ในกรุงเทพฯ บ้าง เพราะประหยัดพื้นที่ ไม่บดบังทัศนียภาพเหมือนรถไฟฟ้า BTS ที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน รถไฟฟ้าก็พาเรามาลงยังใจกลางเมืองซิดนีย์ที่มีห้างสรรพสินค้าชื่อดังอย่าง David Jones และห้างในตึกเก่าแก่สไตล์วิคตอเรียนอย่าง QVB หรือ Queen Victoria Building ณ บริเวณนี้ ขาช็อปปิ้งทั้งหลายดูจะมีความสุขมาก แต่สำหรับผมก็มีความสุขกับการเดินชมสถาปัตยกรรม และที่สะดุดตาภายใน QVB ก็คือพื้นแต่ละชั้นเขาปูด้วยกระเบื้องโมเสคแผ่นเล็กๆ น่าจะเป็นขนาด 2”X2” ทำเป็นลวดลายสวยงามมากๆ เมื่อทุกคนได้ใช้เงินที่อุตส่าห์แลกมากันสมใจแล้วก็ได้เวลาเก็บกระเป๋าเดินทางกลับเมืองไทยด้วยสายการบินไทยเที่ยวบินที่ TG472 ถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเวลา 22.00 น. ของวันที่ 7 พฤษภาคม 2555

           เขียนบันทึกมาถึงตรงนี้ก็เริ่มเมื่อย และก็เชื่อว่าใครอ่านมาถึงตรงนี้ได้ก็ต้องปวดตาเช่นกัน สำหรับทริปนี้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าที่เล่าๆ มา เพราะเป็นทริปสั้นๆ ไม่ได้ออกไปไหนไกลๆ แต่สำหรับผมก็ถือว่าได้หนีร้อนจากเมืองไทยมาพึ่งหนาวที่นี่สักระยะก็โอเคแล้ว ส่วนโอกาสหน้าจะได้กลับมาที่นี่ใหม่หรือไม่นั้นก็สุดแล้วแต่บุญพาวาสนาส่งละครับ ความจริงครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งที่สองที่ได้มาเที่ยวทวีปออสเตรเลีย ครั้งแรกนั้นไปที่ Melbourne แล้วครั้งนี้มา Sydney ส่วนครั้งต่อไปจะมีโอกาสไปที่ไหนนั้นคงต้องติดตามกันต่อไปครับ

My Valentine

Posted: February 14, 2012 in Music, My Favorite Songs
Tags: ,

My Valentine

จากข้อความด้านบนคงไม่จำเป็นต้องถอดความหมายออกมาเป็นภาษาไทย เพราะทุกถ้อยคำย่อมบ่งบอกถึงความรู้สึกของผู้เขียนได้ดี เพราะฉะนั้น วันวาเลนไทน์ปีนี้น่าจะเป็นอีกปีหนึ่งที่มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะได้รับความรู้สึกดีๆ จากใครคนหนึ่ง ซึ่งถึงแม้ว่าในชีวิตจริงไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอตัวตนกันจริงๆ เลยก็ตาม แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าเธอนั้นไม่ได้หายไปไหนเลย เธอยังคงเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา จึงอยากถือโอกาสวันแห่งความรักนี้นำเพลง My Valentine มามอบให้เธอคนนั้นจากใจ พร้อมทั้งพยายามถอดความหมายของเพลงเป็นภาษาไทย ให้ใกล้เคียงกับเนื้อหาของเพลงมากที่สุด …และในโอกาสเดียวกัน ก็ขอให้ทุกคนที่แวะเข้ามาหน้านี้จะโดยบังเอิญหรือตั้งใจเข้ามาก็ตาม มีแต่ความสุขเปี่ยมล้นด้วยความรักตลอดไป

คลิกฟังเพลงไปพร้อมๆ กับอ่านที่แปลไปด้วยก็ได้นะครับ

Title: My Valentine
Artist: Martina McBride

If there were no words
No way to speak
I would still hear you
If there were no tears
No way to feel inside
I’d still feel for you

And even if the sun refused to shine
Even if romance ran out of rhyme
You would still have my heart until the end of time
You’re all I need, my love, my Valentine.

All of my life
I have been waiting for
All you give to me
You’ve opened my eyes
And shown me how to love unselfishly

I’ve dreamed of this a thousand times before
But in my dreams I couldn’t love you more
I will give you my heart until the end of time
You’re all I need, my love, my Valentine

Na na na na …

And even if the sun refused to shine
Even if romance ran out of rhyme
You would still have my heart until the end of time
‘Cause all I need is you, my Valentine … oh oh
You’re all I need, my love, my Valentine… ho ho


เธอคือที่รักของฉัน คือวาเลนไทน์ของฉัน

เธอทำให้ฉันตาสว่างขึ้น และยังทำให้ฉันได้รู้ว่า
แต่ในความฝันของฉันนั้น ฉันไม่อาจรักเธอได้มากขึ้นเลย
เพราะฉะนั้นต่อไปนี้… ฉันจะมอบหัวใจของฉันให้เธอ

เธอคือที่รักของฉัน คือวาเลนไทน์ของฉัน ….

เพราะว่าสิ่งที่ฉันปรารถนาคือเธอ วาเลนไทน์ของฉัน

เธอคือที่รักของฉัน คือวาเลนไทน์ของฉัน ….

โดย Sp Ladplakao


          ความจริงก็กลับมาจากคุนหมิงได้เกือบ 2 สัปดาห์แล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้เข้ามาเขียนสักที วันนี้พอมีเวลานิดหน่อย ก็ขอบันทึกเอาไว้กันลืมละกันว่าครั้งหนึ่งได้ไปออกรอบตีกอล์ฟในระหว่างวันที่ 14 – 16 กันยายน ณ สนามกอล์ฟที่นักกอล์ฟส่วนใหญ่ต่างลงความเห็นว่าเป็นสนามกอล์ฟที่ขึ้นชื่อที่สุดในเอเชีย นั่นคือสนาม Spring City Golf and Lake Resort และสนาม Kunming Sunshine Golf Club ซึ่งอยู่ในตัวเมืองคุนหมิง มลฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,800 เมตรทีเดียว บังเอิญว่าการเดินทางไปครั้งนี้ยังเป็นช่วงปลายฝน จึงทำให้ไม่ได้สัมผัสอากาศหนาวเย็น แต่กลับเจอฝนตกประปรายแทน อุณหภูมิในตอนนั้นอยู่ระหว่าง 17 – 25 องศาเซลเซียส เรียกว่ากำลังสบายๆ ถ้าท้องฟ้าไม่มีเมฆครึ้มและฝนพรำๆ ละก้อคงดีไม่น้อย

          วันแรกที่เดินทางไปถึงคุนหมิงเป็นช่วงบ่ายแล้ว จึงไม่สามารถไปออกรอบตีกอล์ฟได้ทัน ก็เลยเป็นโอกาสได้ขึ้นไปเที่ยวบนเขาซีซาน (Xi-Shan) ซึ่งตั้งอยู่ติดกับทะเลสาบน้ำจืดเตียนฉือ (Dianchi Lake) บนภูเขาแห่งนี้มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หลายแห่งประกอบกับตำนานเรื่องเล่าความเป็นมาอันน่าพิศวง เช่น หอยี่หวน (Jade Emporor Pavilion) บ่อวัวกตัญญู (Filial Cattle Spring) และที่เป็นจุดไฮไลท์ก็คือประตูมังกร (Dragon Gate) ที่ตั้งอยู่ริมหน้าผาอันสูงชันของภูเขาซ๊ซานด้านที่ติดกับทะเลสาบน้ำจืดเตียนฉือนั่นเอง ณ จุดนี้ จะสามารถมองข้ามทะเลสาบไปก็จะเห็นตัวเมืองคุนหมิงได้อย่างชัดเจน แต่ในขณะที่เดินลัดเลาะไปตามไหล่เขาก็ทำให้รู้สึกเสียวได้ไม่น้อย เพราะถ้าพลาดตกลงไป ศพคงไม่สวยแน่นอน


          ตามประวัติศาสตร์กว่า 2,400 ปี เขาเล่าสู่กันมาว่าเมืองคุนหมิง เป็นประตูสู่เส้นทางสายไหม (Silk Road) ซึ่งจะเชื่อมจีนผืนแผ่นดินใหญ่ทางฝั่งตะวันออกสู่ทิเบต และเสฉวนทางด้านตะวันตกของจีน ยิ่งกว่านั้น คุนหมิงยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนอีกด้วย ซึ่งก็พอจะพิสูจน์ได้ว่า พอเอ่ยชื่อ “คุนหมิง” ทุกคนก็ร้องอ๋อ เพราะชื่ออาจจะพ้องกับ “คุณหมวย” ก็เป็นได้ ฮ่าๆๆๆ ขำๆ นะครับ อย่าไปจริงจังมากนัก อ้อเกือบลืม … มีคนบอก เมืองคุนหมิงได้รับสมญานามว่า “เมืองแห่งฤดูใบไม้ผลิ” (Spring City) ด้วยสาเหตุใดนั้นลืมไปซะแล้ว ใครอยากทราบก็ลองไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมดูนะครับ แล้วกลับมาบอกๆ กันบ้างก็จะดีมากๆ เลย

          ลงจากเขาซีซานมาได้ก็มืดพอดี อาหารค่ำมื้อแรกที่มาเยือนคุนหมิงก็คือ “สุกี้เห็ดสดรวม” เขาว่ากันว่าอีกนั่นแหละ คนคุนหมิงนิยมรับประทานสุกี้เห็ดเพื่อสุขภาพ สองฝากถนนที่ไปรับประทานอาหารมื้อค่ำวันนั้น ก็เต็มไปด้วยภัตตาคารที่ขายสุกี้เห็ดสดเพื่อสุขภาพทั้งย่านเลยก็ว่าได้ วันนั้นที่เข้าไปก็คล้ายๆ ภัตตาคารจีนทั่วๆ ไป แต่กลางโต๊ะจะมีหม้อต้มสุกี้หรือหม้อต้มน้ำซุปกระดูกหมูตั้งอยู่ ในขณะที่น้ำในหม้อกำลังเดือดเต็มที่ พนักงานเสริฟ ก็จะนำเห็ดสดๆ เท่าที่นับๆ ดูน่าจะมากกว่า 7 ชนิด ใส่ลงไปในหม้อ แล้วปิดฝาหม้อทันที เขาบอกว่าจะต้องต้มต่อไปอีกอย่างน้อย 15 นาที ห้ามไม่ให้ใครเปิดฝาหม้อก่อน ไม่งั้นพนักงานเสริฟจะมามองหน้าทำตาเขียวใส่ ฮ่าๆๆๆ เป็นอันว่า มื้อนั้นก็ได้ทานเฉพาะสุกี้เห็ดอย่างเดียวจนอิ่มหนำสำราญกันไป ถ้าจะถามว่าอร่อยมั๊ย อันนี้คงขึ้นอยู่กับลิ้นของแต่ละคนครับ ถ้ามีโอกาสก็ลองไปชิมกันดูนะครับ ได้ข่าวว่าแถวเชียงใหม่บ้านเราก็มีสุกี้เห็ดรวมเพื่อสุขภาพคล้ายๆ กับที่คุนหมิงเหมือนกัน

          มาว่ากันต่อเรื่องราตรีในเมืองคุนหมิง เท่าที่เดินออกสำรวจดู ผมว่าบรรยากาศเงียบเหงาเหมือนอำเภอเล็กๆ บ้านเราเลย ขนาดแค่ 2 ทุ่มกว่าๆ ตามห้าง หรือริมถนนหนทางก็ไม่ค่อยมีผู้คนออกมาเดินกันแล้ว และที่แปลกก็คือ แทบไม่เห็นวัยรุ่นของจีนออกมาเดินตามห้างเหมือนแถวสยามฯ ในกรุงเทพฯ ความคิดที่อยู่ในสมองที่ว่า “มาคุนหมิงจะได้เจอคุนหมวยขาวๆ น่ารัก” คงไม่ใช่แล้วล่ะ เพราะอยู่ที่นั่น 2 คืน 3 วัน ไม่เห็นเข้าตาสักคนพอที่จะทำให้ยกกล้องขอถ่ายรูปด้วยสักคน ฮ่าๆๆๆ สรุปก็คือ บ้านเราดีกว่าเยอะครับ หมายถึงของสวยๆ งามๆ มีให้เห็นมากมาย แต่ที่นั่นเห็นแต่อาม่า ซะส่วนใหญ่ สาววัยรุ่นแต่งตัวเซ็กซี่แบบบ้านเราไม่มีเลย เอ… หรือว่า ย่านที่ผมสำรวจ อาจจะไม่ใช่ย่านที่วัยรุ่นเขาไปเดินเล่นกันก็เป็นได้ครับ ถ้าใครมีข้อมูลเป็นอย่างอื่นก็มาแบ่งปันกันได้ด้วยความขอบคุณล่วงหน้าเอาไว้ ณ ที่นี้

          แต่ก็นั่นแหละครับ จุดประสงค์ของการเดินทางไปคุนหมิงครั้งนี้คือการไปตีกอล์ฟ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยไม่ได้จัดให้เราไปดูของสวยๆ งามๆ อย่างที่บ่นข้างนี้ก็เป็นได้ งั้นมาต่อกันเรื่องตีกอล์ฟดีกว่า เช้าวันที่สองของการเดินทางก็มาอยู่ที่สนามกอล์ฟ Kunming Sunshine Golf Club แต่เฮ้อ… พอจะทีออฟหลุมแรกเท่านั้น ฝนก็เทลงมา ดีหน่อยที่ตกอยู่ประมาณ 15 นาที แล้วหยุด เนื่องจากสนามนี้เป็นสนามภูเขา ฝนหยุดตกก็สามารถออกรอบได้ทันที ไม่มีน้ำขังให้เฉอะแฉะ ส่วนแฟร์เวย์จะนุ่มกว่าปกติ คนที่กะจะตีให้ลูกกลิ้งต่อไปอีกสัก 10 – 20 หลาคงไม่ต้องหวัง เพราะลูกตกก็เกือบจะหยุดทันที สภาพทั่วไปของสนามนี้ก็ต้องยอมรับว่าเขารักษาได้ดีมาก แต่ปัญหาของพวกเราที่ไปเล่นในวันนั้นก็คือ สื่อสารกับแคดดี้ไม่รู้เรื่อง เพราะแคดดี้ที่นั่นพูดไทยไม่ได้ อังกฤษก็ได้ไม่กี่คำ เลยทำให้ต้องพึ่งตัวเองไม่ว่าจะเป็นการดูไลน์ ซึ่งก็ทราบดีว่าสนามภูเขานั้นดูไลน์ยากมาก จึงไม่แปลกที่หลายคนตีขึ้นมา 2 ออน แต่ทำ 4 พัตต์ ใครที่คิดจะไปตีที่นั่น ต้องทำใจเผื่อนะครับ เพราะหวังให้แคดดี้ช่วยดูไลน์ให้คงยาก เพราะแคดดี้พูดได้แค่ว่า up hill, down hill, left, right อย่างอื่นคงไม่ต้องถาม ฮ่าๆๆ แต่ก็สนุกไปอีกแบบครับ ถือเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตละกัน

          ส่วนวันที่สาม ก็ไปสัมผัสสนามที่เขาบอกว่าเป็นสนามที่เยี่ยมที่สุดในเอเชีย นั่นคือ Spring City Golf and Lake Resort ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบน้ำจืด ที่นี่มี 2 สนาม เป็นสนามภูเขาและสนามติดกับทะเลสาบ วันนั้นไปตีที่สนามทะเลสาบ (Lake Course) แต่โชคไม่เข้าข้างอีกแล้วครับ เพราะเจอฝนตกปรอยๆ ตลอดทั้ง 18 หลุม เลยไม่ได้พิสูจน์จริงๆ ตามคำร่ำลือที่ว่า สนามนี้มีแฟร์เวย์ที่นุ่มดั่งพรม แต่กรีนเรียบและเร็วเหมือนผิวแกรนิตจริงหรือเปล่า ถ้าใครได้ไปสัมผัสในวันที่อากาศแจ่มใส โดยเฉพาะหน้าหนาวที่ไม่มีฝน คงจะบอกได้นะครับว่ามันคงเป็นเช่นนั้นจริงๆ

          เขียนมาก็เยอะพอสมควร คนเขียนก็เมื่อย คนที่อดทนอ่านมาจนถึงตรงนี้ได้แสดงว่าสนใจจริงๆ เอาเป็นว่าขอจบบันทึกการเดินทางไปออกรอบตีกอล์ฟที่คุนหมิงไว้แต่เพียงเท่านี้นะครับ หากใครที่หลงเข้ามาอ่าน แล้วมีข้อแนะนำ หรือมีข้อมูลอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ ก็ฝากความคิดเห็นเอาไว้ได้นะครับ ส่วนใครที่สนใจดูภาพที่ไม่ได้อยู่ในนี้ ก็สามารถตามไปดูได้ที่ Facebook ของผมตามลิงค์ได้เลยครับ –> My Facebook – Golf Trip to Kunming

Why Can’t I Forget?

Posted: July 13, 2011 in Short Story
Tags: ,

Why Can’t I Forget?

I really don’t know why I forgot the 6th Anniversary of my blog, usually known as my ‘Windows Live Spaces’. Going back to the year 2005, if you are the ones who still follow up the progress of my blog, you may remember that my first entry on ‘Windows Live Spaces’ was written on 7th of June. After ‘Windows Live Spaces’ was officially closed on 16th March 2011, I found out that only a few bloggers moved their blogs to WordPress. It’s quite a pity that most of valuable and interesting blogs had gone with ‘Windows Live Spaces’ forever. One reason that I didn’t remember the anniversary of my blog may be from the frequency of my visit. I accept that I seldom come here compared to the last five years. Every time I come to my small home on this cyber world, I feel very lonely. Sometimes I ask myself why I have to keep this place available. I cannot answer my question, but I feel I must keep it alive. I promise to myself that I will stay together with my created cyber home as long as there is still a place to host it like WordPress.

Although I forgot the anniversary of this blog, I have never forgotten how important of 13th of July is. This may be another reason that drives me to come here today, after leaving this home lonely for more than 2 months since my latest entry. You may have a question on your head now. Yes, I guess you need to know why this date is so important to me. If you follow this link –>> Happy Birthday To Someone In My Heart you will get the answer. After reading every word written on that entry, you may agree with me why I cannot forget this date. Two years time cannot change my mind from feeling the same as I mentioned, and I strongly believe that no matter how long it may take, such an impressive memory will never fade away.

Like a song, ‘The Impossible Dream’, it said, ‘To dream the impossible dream, to fight the unbeatable foe, to bear with unbearable sorrow, to run where the brave dare not go..’ So, how can I, as an ordinary man, dare to dream the unimaginable dream? I cannot do anything but keep all my memory in the quiet and dark corner of my heart. I am well aware that I cannot make my dream come true or even fight the unbeatable destiny. All I can do is to accept my fate. But you know, if you were me, it’s hard to do that, isn’t it? It’s like an angel knocking my door every night. When I wake up, I find nothing but the whistle of the wind blowing through the crack of the roof. But I am pleased to get up every time though I cannot find what I am looking for.

So far, we all know that today is someone’s birthday. I don’t even know where she is, how she is, or whether she comes here or not. But if you know her, could you please tell her for me that I am still here waiting for her whenever she needs me. On this special occasion, I wish her a very very happy birthday. No gift or present can be given to her, ‘coz she gets my heart and soul already. Last but not least, below is the Happy Birthday song dedicated to her. Click and play if you want.